 Vitiligo is een aandoening waarbij de huid en het haar hun pigment verliezen. De pigmentcellen worden vernietigd en de stof die de huidskleur bepaalt, melaninen, wordt niet meer aangemaakt. Hierdoor verschijnen witte plekken op de huid, vaak omringd door donkerder vlekken. Er is dus sprake van zowel hypopigmentatie (te weinig kleurstofpigment) als hyperpigmentatie (teveel kleurstofpigment).
Patiënten met deze vorm van pigmentstoornissen vormen een steeds grotere groep binnen het vakgebied van de dermatologie. Onder de wereldbevolking komen deze huidafwijkingen steeds vaker voor. De patiënten kunnen erdoor in een sociaal isolement terechtkomen en psychosociale problemen ondervinden. De omgeving begrijpt de reikwijdte van de problemen slecht en is er bijvoorbeeld niet van op de hoogte dat vitiligo niet besmettelijk is!
De oudste beschrijvingen van vitiligo vinden we in de de literatuur van India, in de Atharva Veda ( 1400 v.Ch.), waar gesproken word over "Shweta Kushta" of "Dhaval Kushta" wat witte lepra betekende. In Latijnse geschriften komt vaak de term "vitium" of "vitulus" voor (Celsus, 200 A.D.). In de Arabische literatuur kornen wij de termen "bohak", " bahak" en "baras" tegen, termen die gebruikt werden om vitiligo mee aan te duiden. In de Bijbel worden "witte vlekken" genoemd; een Hebreeuwse term is "zora'at" (beschreven in Leviticus 13). Een andere term die men soms hoort is "bible spots", niets nieuws onder de zon dus.
Sinds 1848 zijn honderden medische publicaties over vitiligo verschenen. Men vervalt steeds weer in ongeveer dezelfde langdurige therapieën, waarover vervolgens nietszeggende publicaties werden geschreven, die over het algemeen armzalige resultaten te zien gaven zonder lange follow-up.
|
|
Diverse artsen en zelfs een enkele tatoeëerder hebben de afgelopen jaren weer eens geprobeerd om door middel van tatoeage, medische tatoeage of 'micropigmentatie' patiënten te behandelen aan hun vitiligo. De landelijke publiciteit werd er zelfs mee gehaald; dat de resultaten erg tegenvielen was te verwachten.
|
vitiligo patiënt getatoeëerd met huidskleur, vervolgens verkeerd behandeld door ondeskundige arts met laser, waarna ernstige blauwe verkleuring te zien was
 |
|
In de week- en maandbladen verschijnen regelmatig advertenties met lokkende teksten om smeersels en lotions aan te prijzen om van alles en nog wat te camoufleren (onder andere vitiligo). Voor veel geld is men na aankoop niet alleen een illusie armer, maar de aangeboden waar is vaak niet ongevaarlijk: zo worden 'zelfbruiners' in blanco flacons als probaat middel aan de man gebracht, terwijl van sommige bekend is dat ze de huid aantasten.
Op het toneel verschijnen daarnaast regelmatig gebedsgenezers, handopleggers en vele andere alternatieve genezers, allen met slechts een doel: om de argeloze patiënt zo veel mogelijk van zijn geld af te helpen.
|
In tegenstelling tot vele andere behandelaars beweren wij niet dat dermatografie vitiligo kan genezen. Wel is het onder een aantal voorwaarden een goede methode om de storende huidverkleuring die vitiligo met zich mee brengt effectief te camoufleren.
De eerste publicatie met een overzicht van dermatografie-behandelingen, waaronder vitiligo, zag reeds het licht in 1994
(Nederlands tijdschrift voor Dermatologie & Venereologie, Vol. 4, pag. 211-214, okt. 1994)
|
|
 |
onbehandelde vitiligo voor - en na 8 behandelingen dermatografie
|
|
Dat dermatografie met succes kan worden uitgevoerd door deskundige professionals bewijzen bijgaande foto's, gemaakt van representatieve patiënten, met een follow-up van 10 jaar.
Onderstaande therapieën zijn de meest gangbare behandelmethoden in Nederland voor vitiligo patiënten. Hypopigmentatie en depigmentatie worden behandeld met:
- Lichttherapie
- PUVA met of zonder psoralenen
- UVB-therapie
- huidtransplantatietechnieken (punchbiopten, Thiers-huidlapjes)
- Camouflage therapie
- Dermatografie
Over de oorzaken voor het optreden van vitiligo zijn diverse theorieën ontwikkeld - waaronder de genetische theorie, de auto-immuun hypothese, de neurogene hypothese en de melanocyten zelfvernietigingshypothese - maar een eenduidige verklaring ontbreekt vooralsnog.
|
Uit eigen onderzoek onder 126 patiënten over een periode van 15 jaar bleek dat nog minstens één mogelijke oorzaak tot nu toe over het hoofd is gezien. Tijdens de intake gesprekken met de patiënten, die gemiddeld iets meer dan 1 uur duurden werden zij uitgebreid naar hun medische en psychologische voorgeschiedenis gevraagd. Het bleek dat 74% van hen in het recente verleden een ingrijpend emotioneel trauma had opgelopen (tengevolge van het verlies van een dierbare of een baan, echtscheiding en dergelijke) dat in mindere of meerdere mate verdrongen was. Bij 18% van de patiënten kwam vitiligo in de familie voor, zodat een genetische component niet valt uit te sluiten. Bij de overige 8% van de patiënten waren geen duidelijke mogelijke oorzaken aan te wijzen.
Er waren 6 patiënten die eveneens alopecia areata hadden. 65% van de patiënten kon worden geclassificeerd als huidtype I (typologie van Fitzpatrick). Meer dan 50% van de patiënten zei overgevoelig te zijn voor diverse stoffen zoals poeders, zeep, parfum, voedingsproducten en schimmelinfecties, of een voorgeschiedenis van astma of bronchitis te hebben.
Eigen onderzoek:
Aantal patiënten op consult 1987-2002: 126.
Mannen 48, vrouwen 78. Gemiddelde leefijd 27 jaar.
Totaal aantal behandeld 39 (= 32.3% van het totaal), waarvan 31 aan vingers, handen, gezicht, benen en tepelhof. En 8 alleen aan penis en/of scrotum.
Gemiddeld aantal behandelingen: 11, gemiddelde duur: 1 uur.
Locale anesthesie werd niet toegepast. De behandelingen waren over het algemeen goed te verdragen.
De resultaten van de behandelingen zijn na een follow-up van 10 jaar goed. Als gunstig neveneffect werd vermeld dat de kleurstofpigmenten bescherming tegen zonnebrand geven.
Bij 5 patiënten werd een huidbiopt genomen voor en na behandeling voor histopathologisch en Elektronen-Microscopisch onderzoek. |
|
onbehandelde vitiligo
|
|
na enkele proefbehandelingen om kleurindicatie vast te stellen van dezelfde hand als boven
|
|
dezelfde hand als boven na 24 behandelingen dermatografie. zie ook histologie hiernaast en EM microscopie hieronder
|
|
Resultaten van microscopie en electronenmicroscopie: de kleurstoffen geven geen ontstekingsreacties te zien. De pigmenten zijn gelocaliseerd in de papillaire dermis tussen de collageenbundels en endotheelcellen. De macrofagen zijn beladen met fijnkorrelig kleurstofpigment.
Medische publicatie in voorbereiding.
|
E.M. microscopie (11.000x vergroot) macrofaag vol met kleurstofpigmenten
|
|
E.M. microscopie (11.000x vergroot) pigmenten in endotheelcellen
|
|
|
|
|
dossier huidverkleuringen 
naar vorige pagina
