Deze Cinq Livres de Chirurgie verschenen in 1592 in de Nederlandse vertaling en in 1634 in de Engelse vertaling. Hierin worden uitgebreid de faciale verwondingen behandeld, waaronder oorlogsverwondingen. Voor de behandeling van kaakfracturen worden de behandelprincipes van Hippocrates en de intermaxillaire fixatie aanbevolen. Paré beschrijft het succesvol reïmplanteren van gebitselementen en beveelt deze techniek als een routine procedure aan.

De Fransman is net als Hippocrates onder de indruk van het menselijk herstellingsvermogen. In 1684 verschijnt er in Den Haag een boek over de chirurgie en de verloskunde van de stadsgeneesheer Cornelis Solingen. In het hoofdstuk over de behandeling van Hazemonden onderscheidt hij 6 soorten hazelippen. Bij de behandeling ervan heeft Solingen drie hulpkrachten nodig, twee om het kind vast te houden en een derde om het instrument aan te geven!

In 1771 publiceert Petrus Camper uit Groningen een verhandeling over de vervaardiging van een kunstmatige neus en een palatum voor een man die door trauma een groot defect had gekregen. Dit was dus een vroege chirurgische prothese: ‘De neus werd uit linden hout gesneden, geschilderd en met een zilver ringetje door de neusholte heen aan de hoektand vastgemaakt. Als palatum werd daarna een stukje leer, met een sponsje als huig geplaatst’.

Nog in 1782 schrijft Lassus ‘dat de gewone man het zetten van een breuk aanziet voor een karweitje, dat weinig bekwaamheid eist en even goed door een hoefsmid als een ervaren heelmeester kan geschieden’.

Pas in 1953 zorgde de zeer vooruitstrevende plastisch chirurg dr.Jan Hage, die opgeleid was in Engeland en net begonnen was in het St.Elisabeth Ziekenhuis te Tilburg, dat er een

chirurgisch opgeleide tandarts (dental surgeon) kwam voor de uitgebreide maxillo-faciale verwondingen en voor de vervaardiging van resectie-prothesen. Deze werd gevonden in tandarts P.Moolhuysen, die zich als een van de eerste Nederlandse kaakchirurgen op voordracht van dr. Jan Hage op kosten van het ziekenhuis 6 weken in het RAF-ziekenhuis in East-Grinstead (UK) verder mocht bekwamen.

Twee andere pioniers volgden. De eerste was J.Tolmeijer in het Oogziekenhuis in Rotterdam. OP aandringen van prof.dr. Flieringa werd een stuk van de fietsenstalling omgebouwd tot behandelruimte annex poli-operatiekamer. In het Gemeente Ziekenhuis in Arnhem begon T.van den Berg; geneesheer/directeur dr. Bax, die tevens chirurg was, stond open voor nieuwe ontwikkelingen. Van den Berg werd geassisteerd door assistenten algemene chirurgie die volgens Bax ‘het nodige moesten opsteken om all-round te worden en te blijven’. Het specialisme was intussen nog steeds niet erkend en het duurde nog 7 jaar voor er een tarievenlijst kwam.